Ημερολόγιο

Οκτώβριος 2019
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
29 30 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2

Τελευταίες Εκδηλώσεις

Δέν υπάρχουν γεγονότα

Χρήσιμα Links

Αγροτικοί Συνεταιρισμοί

Α.Σ. ΑΛΜΥΡΟΥ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 6937020902
Α.Σ. ΕΥΞΕΙΝΟΥΠΟΛΗΣ ΧΟΥΣΙΑΔΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 2422024992
Γ.Π.Σ. ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΓΚΟΥΤΖΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 2422022843
Α.Σ. ΣΟΥΡΠΗΣ ΣΩΜΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 2422031204
Α.Σ. ΒΡΥΝΑΙΝΑΣ ΧΑΛΚΙΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 2422094229
Α.Σ. ΑΜΑΛΙΑΠΟΛΗΣ ΓΚΡΙΝΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 2422091060

Α.Σ. ΑΓ. ΤΡΙΑΔΑΣ

ΔΕΛΗΣΤΑΘΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 2422031328
Α.Σ. ΔΡΥΜΩΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚ. 6974778469
Α.Σ. ΚΡΟΚΙΟΥ ΤΣΙΚΡΙΚΑΣ ΙΩΣΗΦ 2422022122
Α.Σ. ΚΟΚΚΩΤΩΝ ΜΠΟΥΚΩΡΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ 6971761799
Α.Σ. ΦΥΛΑΚΗΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 2422025668
Α.Σ. ΑΝΘΟΤΟΠΟΥ ΚΩΤΟΥΛΑΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ 2422023043
Α.Σ. ΑΡΓΙΛΛΟΧΩΡΙΟΥ ΤΣΟΠΟΥΡΙΔΗΣ ΒΑΣ. 6970904670
Α.Σ. ΜΑΥΡΟΛΟΦΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 2422023894
ΕΛ.Π.Σ. ΠΤΕΛΕΟΥ ΛΕΪΜΟΝΗΣ ΝΙΚΟΣ 6974561513
Α.Σ. ΑΧΙΛΛΕΙΟΥ ΚΛΙΑΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ 6979159330
Α.Σ. ΓΑΥΡΙΑΝΗΣ ΞΗΡΟΚΩΣΤΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ 6977703843
Α.Σ. ΑΝΑΒΡΑΣ ΜΗΛΙΩΝΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ 6972149908

Η Ελιά

Ελιά, ένα δώρο της φύσης. Για τους Έλληνες αλλά και όλους τους μεσογειακούς λαούς, εδώ και χιλιετίες η ελιά έχει συνδεθεί με την καθημερινότητα και τις συνήθειές τους. Έχει αφήσει τα ίχνη της σε όλους τους πολιτισμούς που αναπτύχθηκαν στα παράλια της. Η ελιά ευδοκιμεί σχεδόν αποκλειστικά στην λεκάνη της Μεσογείου. Είναι αιωνόβιο δέντρο, που ευδοκιμεί ακόμη και στα πιο δύσκολα εδάφη. Από την ελιά αξιοποιείται πλήρως ο καρπός της, τα φύλλα της αλλά και το ξύλο των δέντρων. Ο καρπός της προσφέρεται βρώσιμος αλλά από αυτόν παράγεται το ελαιόλαδο, το πιο υγιεινό είδος λαδιού.

Στο Δήμο Αλμυρού τα ελαιόδεντρα καλλιεργούνται κυρίως στην περιοχή της Σούρπης και του Πτελεού. Ειδικά στον Πτελεό είναι μονοκαλλιέργεια, ενώ στη Σούρπη υπάρχει και η εναλλακτική λύση του κάμπου. Πολλές χιλιάδες είναι τα ελαιόδεντρα που υπάρχουν σ' αυτές τις περιοχές, με μερικά από αυτά να είναι αιωνόβια. Τα τελευταία χρόνια ακολουθούνται μέθοδοι βιολογικής καλλιέργειας και όλο και περισσότεροι γεωργοί εντάσσονται σ' αυτά τα προγράμματα. Η περιοχή διαθέτει επίσης και βιολογικά ελαιοτριβεία. Ακόμη, σχεδόν σε κάθε Τοπική Κοινότητα υπάρχει Συνεταιρισμός, ο οποίος διαχειρίζεται τα τοπικά ελαιουργία και είναι σύμβουλος για τους αγρότες. Συνολικά υπάρχουν 70.000 στρέμματα με ελαιόδεντρα στο Δήμο, γεγονός που φανερώνει ότι, αμέσως μετά τα σιτηρά, η ελιά είναι το σπουδαιότερο προϊον της περιοχής.

elia3

Το είδος των ελιών που καλλιεργούνται στην περιοχή μας είναι: Αμφίσσης (σε ποσοστό 90%), Kαλαμών, Χαλκιδικής καθώς και λίγα είδη Καλαματιανών και Κορωνέϊκων. Η συγκομιδή των ελιών γίνεται κυρίως από τον Οκτώβριο μέχρι το Δεκέμβριο, εκτός των ειδών Χαλκιδικής που μαζεύονται από το Σεπτέμβριο.

Οι καλύτερες ελιές διατίθενται σε εργοστάσια όπου συσκευάζονται και πωλούνται ενώ οι υπόλοιπες στα ελαιοτριβεία της περιοχής, όπου παράγεται το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο.

Κτηνοτροφία

Σημαντικός είναι ο κτηνοτροφικός παράγοντας στις Κοινότητες του Δήμου Αλμυρού. Ο ορεινός όγκος της Όθρυος, αλλά και τα  499 011χωράφια που υπάρχουν σε ολόκληρο το Δήμο, βοηθούν στην ανάπτυξη της κτηνοτροφίας. Από τις κτηνοτροφικές μονάδες παράγονται αρκετά προϊόντα, όπως γάλα, τυρί κ.ά. αλλά και η παραγωγή του κρέατος κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα.

Τα ζώα στην περιοχή μας είναι αγελάδες, πρόβατα, κατσίκες και χοίροι. Συνολικά ο πληθυσμός τους είναι 140.000, από τα οποία το 27% είναι οι αγελάδες, το 48% είναι τα πρόβατα, το 23% είναι οι αίγες (κατσίκες) και μόλις το 2% αφορά στους χοίρους (γουρούνια).

 Η Ανάβρα είναι η κοινότητα με τον μεγαλύτερο κτηνοτροφικό πληθυσμό και τα περισσότερα ζώα από όλες τις υπόλοιπες περιοχές στο Δήμο Αλμυρού. Βέβαια, κτηνοτρόφοι υπάρχουν και στις υπόλοιπες Δημοτικές Ενότητες και ειδικά στα χωριά που βρίσκονται στους πρόποδες της Όθρυος.

Τσάι

Η παραγωγή Τσαγιού στη Βρύναινα και στον Άγιο Ιωάννη άρχισε πριν σαράντα περίπου χρόνια και είναι η κύρια απασχόληση των κατοίκων του χωριού. Η παραγωγή είναι πλήρως βιολογική και διακρίνεται για την ποιότητά του. Η Βρύναινα και ο Άγιος Ιωάννης, Τοπικές Κοινότητες του Δήμου Αλμυρού παράγουν περισσότερο από το 80% της πανελλαδικής παραγωγής σε τσάι του βουνού (mountain tea).

Το αφέψημα από το φυτό προτιμάται πολύ από τους Έλληνες, ειδικά τους χειμερινούς μήνες, λόγω της ευεργετικής του επίδρασης σε κρυολογήματα και φλεγμονές του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος, ιδιότητες που ενισχύονται με την προσθήκη μελιού. Οι ευεργετικές επιδράσεις οφείλονται στην  αντιφλεγμονώδη, βακτηριοστατική και αντιοξειδωτική δράση του. Ακόμη θεωρείται ευστόμαχο, εφιδρωτικό, τονωτικό, αντιερεθιστικό και αντιανεμικό διότι περιέχει Fe (Floca et al 1981).  Οργανοληπτικά το ρόφημα είναι πολύ εύγευστο και αρωματικό, ενώ μπορεί να καταναλωθεί ζεστό ή κρύο, με ζάχαρη, μέλι ή και σκέτο. Το συγκεκριμένο Τσάι μεγαλώνει και το βρίσκουμε σε υψόμετρο 1000μ στο όρος Όθρυς.

tsai

Στην Ελλάδα είναι γνωστό από την αρχαιότητα και αναφέρεται από το Θεόφραστο (372-287 π.Χ.) και τον Διοσκουρίδη (10 μ.Χ. αιώνα). Το επιστημονικό του όνομα Sideritis προέρχεται από τη λέξη σίδηρος και κατά μια εκδοχή δόθηκε στο φυτό, εξαιτίας της ικανότητάς του να θεραπεύει τις πληγές που προκαλούνται από σιδερένια αντικείμενα. Σύμφωνα με άλλη, επειδή αποτελεί φυσική πηγή σιδήρου, αφού στα ροφήματα που παρασκευάζονται από αυτό περιέχεται αρκετός σίδηρος. Μια τρίτη άποψη υποστηρίζει ότι η ονομασία του οφείλεται στο σχήμα των δοντιών του κάλυκα, που μοιάζουν με αιχμή λόγχης.

Το γένος Sideritis L. περιλαμβάνει μια πληθώρα φυτικών ειδών αποτελούμενων από ποώδη ετήσια, ποώδη πολυετή καθώς και μικρούς θάμνους. Πρόκειται για αρωματικά - φαρμακευτικά φυτά που ανήκουν στην οικογένεια των Χειλανθών (Lamiaceae). Τα περισσότερα είδη του γένους Sideritis αποτελούνται από πολυετή ποώδη φυτά, τα οποία αυτοφύονται σε χώρες της Μεσογείου, ενώ πολλά είδη του γένους αυτού υπάρχουν και στην Ασία.

Σ΄ αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί το  σχόλιο του Κoedam  ενός διακεκριμένου επιστήμονα  στο χώρο αυτό. Όπου προσδιορίζει τη διαφορά μεταξύ μαύρου τσαγιού  και του σιδερίτη . Αναφέρει ότι  το ρόφημα των ειδών Sideritis έχει σχεδόν το άρωμα του ίδιου του φυτού, μια και αυτό δεν έχει αλλοιωθεί (εκτός της ξήρανσης δεν έχει υποστεί ζύμωση ή κάποια άλλη αλλοίωση). Αντίθετα το άρωμα και η γεύση στο ρόφημα του μαύρου τσαγιού οφείλεται στα στάδια επεξεργασίας του φυτού. Είναι λοιπόν φανερά ευδιάκριτο πως ο σιδερίτης υπερτερεί  του μαύρου τσαγιού.

Τριφύλλι

 Η μηδική (τριφύλλι) είναι το κυριότερο κτηνοτροφικό φυτό της χώρας μας. Καλλιεργείται για την παραγωγή σανού, χλωρού χόρτου και βοσκής σε ποτιστικά ή ξηρικά χωράφια σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αρκετές ποσότητες μηδικής καλλιεργούνται και στο Δήμο Αλμυρού, χωρίς όμως να αποτελεί σημαντικό ποσοστό, όπως αυτό των σιτηρών ή του βαμβακιού και της ελιάς.

Η μηδική καλλιεργείται σε όλες τις Δημοτικές ενότητες του Δήμου. Τα συνολικά στρέμματα καλλιέργειας ξεπερνούν τις 12.000.

Ρίγανη

Η Ρίγανη είναι μπαχαρικό το οποίο προέρχεται από το φυτό Origanum Vulgare. Αρωματικό φυτό, το οποίο φτάνει μέχρι τα 50 εκ. ύψος. Με μικρά ροζ ή μοβ άνθη που εμφανίζονται από τον Μάιο έως το Σεπτέμβριο, ομορφαίνουν χέρσα, πετρώδη, άγρια τοπία στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης και της Ασίας. Συναντιέται και με το όνομα Ρούβανο ή Ορίγανος. Κάποιοι θεωρούν ότι η ‘'πραγματική'' ρίγανη είναι αυτή που προέρχεται από το φυτό Satureia Hortensis και συναντιέται με το όνομα σατουρέϊα.

rigani

Η γνωστή πάντως ρίγανη που προέρχεται από το φυτό Origanum Vulgare χρησιμοποιείται από την αρχαιότητα κυρίως ως φάρμακο για δηλητηριάσεις, σπασμούς, πρηξίματα κ.α. Σε κάποια μέρη οι κυνηγοί συνηθίζουν όταν σκοτώσουν ένα θήραμα (π.χ. λαγό) να βάζουν στην κοιλιά του μερικά κλωνάρια ρίγανη για να μη μυρίσει μέχρι να φθάσουν σπίτι.

Χρησιμοποιείται όλο το φυτό ανθισμένο καθώς και το αιθέριο έλαιο του. Συλλέγεται τους μήνες της ανθοφορίας και διατηρείται σε κλειστά γυάλινα βάζα αφού αποξηρανθεί. Στην οροσειρά της Όθρυος ευδοκιμεί και υπάρχει σε πάρα πολύ καλά ποσοστά σχεδόν παντού στο βουνό. Επίσης, οι κάτοικοι της Βρύναινας καλλιεργούν ρίγανη, την συλλέγουν, την αποξηραίνουν και την βάζουν μέσα σε γυάλινα βάζα και την πουλάνε.

Το Καλαμπόκι

Το καλαμπόκι ή αραβόσιτος είναι σιτηρό της οικογένειας των Ποοειδών. Κατάγεται από την Αμερικάνικη ήπειρο, όπου ήδη πριν απο 5.500 χρόνια το καλλιεργούσαν οι Ίνκας, οι Μάγια και οι Αζτέκοι. Η Ελληνική ονομασία του, «αραβόσιτος», σημαίνει «η σίτος (σιτάρι) των Αράβων» και εισήχθη στην Ελλάδα το 1600 από τη Βόρεια Αφρική. Η ετυμολογία της λέξης "καλαμπόκι" παραμένει ακόμα αβέβαιη.

Είναι ετήσιο, ψηλό φυτό με χοντρό όρθιο και συμπαγή βλαστό, στενά και μακριά φύλλα σε σχήμα σπαθιού και κυματιστά άκρα. Στην κορυφή του φυτού υπάρχει η αρσενική ταξιανθία που σχηματίζει θύσανο, έχει δε την ονομασία φόβη. Η θηλυκή ταξιανθία αποτελείται από ένα πλατύ στάχυ με παχύ άξονα, πάνω στον οποίο βρίσκονται τα άνθη σε σειρές. Η ταξιανθία αυτή ονομάζεται σπάδικας. Στη συνέχεια τη θέση των ανθών παίρνουν οι κόκκοι που καλύπτονται από φύλλα ενώ στη κορυφή του σπάδικα υπάρχει θύσανος αποτελούμενος από πολλές μακριές τριχοειδείς κλωστές.

Στο Δήμο Αλμυρού η συνολική έκταση καλλιεργειών αραβοσίτου αγγίζει σχεδόν τα 4.500 στρέμματα.

Το Βαμβάκι

Στην Ελλάδα πρωτοήρθε από την Ασία κατά την εποχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου γύρω στο 325 π.Χ. Η καλλιέργεια του βαμβακιού αναφέρεται επίσης στην Ελλάδα από τον Παυσανία το 2 μ.Χ αιώνα με την ονομασία «βύσσος». Η καλλιέργεια του επεκτάθηκε σε μεγάλη κλίμακα γύρω στο 550 μ.Χ.Τα κατάλληλα εδάφη θεωρούνται αυτά που είναι αμμοπηλώδη με αρκετή ποσότητα αργίλου, οι οργανικές ουσίες και λίγο άζωτο και φώσφορο. Η απόδοση σε παραγωγή δεν επηρεάζεται εάν το χωράφι φυτεύεται για πολλά χρόνια.

cotton

Στην χώρα μας για παράδειγμα λόγω έλλειψης μεγάλων εκτάσεων καλλιεργείται στο ίδιο χωράφι για πολλά χρόνια και πολλές φορές.Στην Ελλάδα η καλύτερη εποχή για τη σπορά είναι από τις αρχές Απριλίου έως τα μέσα Μαΐου. Το όψιμο βαμβάκι σπέρνεται στις βόρειες περιοχές και το πρώιμο στις νότιες. Η θερμοκρασία κατά τη σπορά πρέπει να είναι γύρω στους 15 βαθμούς καθώς χαμηλότερες θερμοκρασίες καθυστερούν το φύτρωμα και οι σπόροι μπορεί να εμφανίσουν μύκητες.Το βαμβάκι δεν εξαντλεί το έδαφος από τα θρεπτικά του στοιχεία .Παρ’ όλα αυτά μερικές φορές χρειάζεται λίπανση με αζωτούχα λιπάσματα. Όταν χρειαστεί πότισμα τότε αυτό καλό είναι να γίνεται με τη μέθοδο της τεχνίτης βροχής, δηλαδή ράντισμα όλου του φυτού.

Μετά την καλλιέργεια των σιτηρών η αμέσως επόμενη μεγαλύτερη καλλιέργεια στις πεδινές εκτάσεις του Δήμου Αλμυρού είναι αυτή του βαμβακιού. Συνολικά τα στρέμματα στα οποία καλλιεργείται το βαμβάκι στους κάμπους του Δήμου φτάνουν τα 27.000.

Η Tομάτα

Η τομάτα, αλλιώς και ντομάτα, είναι ένα φυτό της οικογένειας των Στρυχνοειδών, ιθαγενές της Κεντρικής και Νοτίου Αμερικής, από το Μεξικό μέχρι το Περού. Ζει μόνο μερικά χρόνια και συνήθως καλλιεργείται ως μονοετές φυτό. Τυπικά φτάνει τα 1-3 μ. ύψος, αλλά δεν έχει αρκετά ανθεκτικό βλαστό και στηρίζεται σε άλλα φυτά. Τα φύλλα έχουν μήκος 10-25 εκ. και είναι σύνθετα, αποτελούμενα από 5-9 μικρότερα φύλλα το καθένα μέχρι και 8 εκ. μακρύ με πριονοειδή περιφέρεια. Τόσο ο βλαστός του φυτού όσο και τα φύλλα φέρουν τρίχωμα. Τα λουλούδια έχουν διάμετρο 1-2 εκ., είναι κίτρινα με πέντε μυτερούς λοβούς και μεγαλώνουν σε ομάδες αποτελούμενες από 3-12. Το φυτό λέγεται και τοματιά ή ντοματιά.

Υπάρχουν ντομάτες θερμοκηπίου (αναρριχώμενες) και υπαίθριες ντομάτες (ημιαναρριχώμενες και αυτοκλαδευόμενες) Οι αναρριχώμενες και οι ημιαναρριχώμενες χρειάζονται στήριξη η οποία γίνεται είτε με σπάγκο (θερμοκήπιο από οριζόντιο σύρμα) είτε σε καλάμια όταν πρόκειται για υπαίθρια καλλιέργεια. Οι αυτοκλαδευόμενες τομάτες δεν χρειάζονται στήριξη διότι τυφλώνουν μόνες τους την κορυφή τους και δεν αυξάνονται προς τα πάνω.

Ο καρπός της, που επίσης λέγεται ντομάτα (τομάτα) είναι σφαιρικός ή μακρόστενος, είναι εδώδιμος, και όταν είναι ώριμος είναι ζουμερός και έχει έντονο κόκκινο χρώμα. Το κόκκινο χρώμα του οφείλεται στο ότι περιέχει τη χρωστική ουσία λυκοπένιο. Πριν ωριμάσει, η ντομάτα έχει πράσινο χρώμα. Στα άγρια φυτά ο καρπός έχει διάμετρο 1-2 εκ., αλλά στα περισσότερα ήμερα είναι αρκετά μεγαλύτερος, από 5-10 εκ.

Στον κάμπο του Αλμυρού και της Σούρπης καλλιεργείται εκτεταμένα η βιομηχανική τομάτα, που προορίζεται για βιομηχανίες παρασκευής τοματοπολτών, χυμών κλπ. Συνολικά στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Αλμυρού καλλιεργούνται περίπου 2.500 στρέμματα βιομηχανικής τομάτας.

Το Σιτάρι

Το σιτάρι ή στάρι ή σίτος, είναι ένα φυτό που καλλιεργείται σε όλο τον κόσμο. Είναι το δεύτερο σε συγκομιδή δημητριακό μετά τον αραβόσιτο, με τρίτο το ρύζι. Ο καρπός του σίτου είναι μια βασική τροφή που χρησιμοποιείται στην παρασκευή αλευριού, ζωοτροφών και ως προς πρώτη ύλη στην παρασκευή αλκοολούχων ποτών και καυσίμων. Ο φλοιός του μπορεί να αποσπαστεί από τον καρπό και να αλεστεί, δίνοντας το λεγόμενο πίτουρο.

sitari

Ο σίτος καλλιεργείται επίσης για τη βοσκή ζώων, καθώς και για το άχυρο, τον κορμό του φυτού που χρησιμοποιείται ως ζωοτροφή ή υλικό κατασκευών. Το σιτάρι, όπως και τα άλλα δημητριακά που καλλιεργούνται στην περιοχή μας, όπως η βρώμη, η σίκαλη, το κριθάρι περιέχουν μια πρωτεΐνη, τη γλουτένη, στην οποία πολύ άνθρωποι είναι δυσανεκτικοί (αλλεργικοί και κατά κάποιο τρόπο), εκδηλώνοντας τη λεγόμενη κοιλιοκάκη, ένα είδος εντεροπαθειας.
Η καλλιέργεια σιτηρών είναι η σημαντικότερη στα σιτοχώραφα του Δήμου Αλμυρού. Οι εκτάσεις που καλλιεργούνται με κάθε είδους δημητριακό (σιτάρι, κριθάρι, βρώμη κλπ) φτάνουν τα 154.000 στρέμματα, αποτελώντας σημαντικό οικονομικό παράγοντα για πολλούς δημότες.